Horrelako bizitza nahi zutenek eraiki dute kanpoko hilotz-korda.

Begiek ez digute engainua ezkutatuko, burua izango da makinaria martxan jarri eta perfektua bezalako hitzei forma emango diena.

Etxeratze-agindua, putzu ilunak lurrean, kalera egin dugu.

Antzokitik kanpo, begiradak laberintoak izan daitezke.

Zapatu eguerdia inguratzen den honetan eguzkiak epel jotzen du hegoaldeko balkoian. Liburuaren azken orriak gozatu eta, gora begira, begiak itxi ditut. Atea jo dut urrutian, postariz jantzitako umeak bezala, eta aspaldiko jolasen putzuan galdu zait memoria. Gaiztoen paperean jarri eta ihes egitea zen helburua askotan.

Zure etxera inguratu nintzenekoarekin parekatu dut. Orduko hartan, gure arteko kilometroen aitzakia gainditu eta atea jo nizunean, ez zuen inork erantzun. Banekien barruan zeundela, baina isiltasunaren mezua helarazten zuten taupadek STOP hitza errepikatzen zuten.

Begiak ireki ditut. Kosta zait. Buzoirako bidea hartu dut, egunkariaren bila. Tartean gutunazal bat zegoen; azkar ezagutu dut zure letra. Baina aspertuta nago esker txarraren negarrak urrutitik jasotzera eta horregatik bota dut zure karta zuzenean zakarretara.

Gaur diferenteak direlako taupadak eta aurrera joateko norberak egin behar dituelako kilometroak, besteen mozorroetan ezkutatu gabe. Liburuak irakurtzea bezala da, norberak bizi behar du kapitulu bakoitza, aurre egin parrafoei, hitzei. Eta gozamenez jarraitu, azken eteneraino, zapatu eguerdi batean eguzkitan legez.

Tintaren korridoreak
paperaren gainean
hitz egiten duenean
beti ez du egia esaten
baina bere tonu eztizkoak
itsu-itsuan engainatzen gaitu.

Bi ur tanten artean dago bilatu ezin dena, abenduko goiz euritsu hartan amak kafea atera eta periodikoan atentzioa deitu zizun zutabe hura, moztu eta ordutik aurrera kajoiko bazter batean gordeta dagoena, negu(h)aren ispilu ustekabea.

Niri begira zeunden argazkian, hala salatzen zuen behintzat zure begi-ninietan agertzen zen itzalak. 1995eko udaberria zen hura.

Urte batzuk geroago, argazkia eskutan hartu eta zure aurpegiko peka txikienei begira galdu naiz. Denborak utzitako euri-tantak dira, gu elkarren ondoan egon aurretik ere hor zeudenak. Eta euri-tantak nire oroitzapenekin tartekatzen dira, ozeano urdinetan bereiz litezkeen malkoen antzera.

Irratian The Cure jarri dute Ben Harperren ondotik. Leihotik begiratuta ez da nobedaderik antzematen; euria da, berriz ere.

Telefono hotsak atentzioa lekuz aldatu dit. Argazkia gorde dut. Dei galdu bat zen: zurearen zain jarraitzen dut, oraindik ere.